آرتروز بیماری است که علائم سنگینی مثل التهاب، محدودیت حرکتی، درد و خشکی دارد، بعضی از افراد برای کنترل این موارد به سراغ قرص‌های معروف در این زمینه می‌روند. اما آیا مصرف قرص برای آرتروز می‌تواند این بیماری را درمان کند؟
آیا می‌توان آرتروز را با دارو درمان کرد؟
اولین سوالی که برای برخی از افراد به وجود می‌آید، این است که آیا آرتروز با درمان می‌شود؟ در حال حاضر درمان قطعی برای آرتروز با قرص وجود ندارد. این سری از قرص‌ها تنها درد و سفتی مفاصل را تسکین می‌دهند و می‌توانند با بعضی از روش‌های درمانی مثل فیزیوتراپی ترکیب شوند.
بهترین قرص‌ها برای آرتروز
قرص‌های زیادی در زمینه‌ی درمان آرتروز وجود دارند که به طور معمول دسته‌بندی این سری از داروها به صورت داروهای ضد التهابی غیراستروئیدیNSAIDs ، مکمل‌های غضروف ساز و داروهای شل‌کننده عضلات می‌باشد. این داروها عبارتند از:
داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)
قرص ضد التهاب برای آرتروز بسته به نوع دارو و مقدار مصرف، ممکن است بدون نسخه یا با تجویز پزشک در دسترس باشد. آنزیم‌های سیکلواکسیژناز (COX) در آرتروز باعث التهاب و درد می‌شوند، برای مهار این مورد از قرص برای ساییدگی مفصل که همان داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) هستند، استفاده می‌شود. خود این داروها به دو دسته‌ی زیر تقسیم می‌شوند.
- NSAIDs بدون نسخه: این سری از داروها به طور معمول در داروخانه‌ها وجود دارند و بدون نسخه نیز تجویز می‌شوند. ایبوپروفن، ناپروکسن و استامینوفن از این دسته از داروها هستند، ولی باید بدانید که مصرف زیاد داروهای (NSAIDs) عوارض جبران ناپذیری دارند.
طبق گفته mayoclinic
Acetaminophen (Tylenol, others) has been shown to help some people with osteoarthritis who have mild to moderate pain. Taking more than the recommended dose of acetaminophen can cause liver damage.
استامینوفن (تایلنول و سایر نام‌های تجاری) به برخی از مبتلایان به آرتروز که درد خفیف تا متوسط دارند، کمک می‌کند. مصرف بیش از مقدار توصیه‌شده‌ی استامینوفن می‌تواند باعث آسیب کبدی شود.
- NSAIDs تجویزی: این سری از داروها در دوزهای قوی‌تری تجویز می‌شوند. دیکلوفناک و سلکوکسیب نمونه‌هایی از NSAIDs هستند. بیماری‌های کلیوی، قلبی یا عروقی، گوارشی و بارداری باید با پزشک مشورت کنند و بعد از این داروها مصرف کنند. مصرف زیاد دیکلوفناک نیز باعث افزایش فشار خون، افزایش خطر حمله قلبی، قرمزی و بثورات پوستی، سرگیجه، خارش و افزایش خطر خونریزی گوارشی می‌شود.
در میان داروهای موجود، مصرف قرص ضد التهاب برای آرتروز مانند ایبوپروفن، ناپروکسن یا سلکوکسیب ممکن است به کاهش درد و التهاب مفاصل کمک کند. با این حال انتخاب بهترین قرص برای آرتروز باید با توجه به شرایط بیمار و خطر عوارض جانبی انجام شود.
مکمل‌های غضروف‌ساز
مکمل‌های غضروف‌ساز به گروهی از فرآورده‌های تغذیه‌ای گفته می‌شود که با هدف حمایت از سلامت غضروف مفاصل و کمک به کاهش علائم آرتروز مورد استفاده قرار می‌گیرند. این مکمل‌ها معمولا حاوی ترکیباتی مانند گلوکوزامین، کندرویتین و کلاژن هستند که برخی از آن‌ها به طور طبیعی در ساختار غضروف و بافت‌های مفصلی وجود دارند. بر اساس نتایج برخی مطالعات، مصرف بعضی از این ترکیبات ممکن است به کاهش درد و بهبود عملکرد مفاصل در افراد مبتلا به آرتروز کمک کند.
- گلوکوزامین: ساخت و ترمیم غضروف‌های بدن به واسطه‌ی گلوکوزامین انجام می‌شود. افرادی که به گلوکزامین یا فرآورده‌های تهیه‌شده از صدف‌های خوراکی حساسیت دارند، باید پیش از مصرف این مکمل با پزشک مشورت کنند. همچنین افراد مبتلا به دیابت یا گلوکوم (آب سیاه) لازم است مصرف این مکمل را با نظر پزشک و با در نظر گرفتن شرایط سلامت خود آغاز کنند.
- کندرویتین: در غضروف مفصل ماده‌ی کندرویتین وجود دارد، کندرویتین سولفات و کندرویتین کلرید دو نوع از این داروها هستند. مصرف مکمل‌های کندرویتین ممکن است با برخی داروها، به ویژه داروهای ضدانعقاد خون مثل وارفارین، تداخل داشته باشد و خطر خونریزی را افزایش دهد. همچنین به دلیل محدود بودن شواهد علمی درباره ایمنی مصرف کندرویتین در دوران بارداری و شیردهی، استفاده از این مکمل در این دوران توصیه نمی‌شود، مگر با تایید پزشک. افرادی که داروهای خاصی مصرف می‌کنند یا بیماری زمینه‌ای دارند نیز بهتر است پیش از شروع مصرف کندرویتین با پزشک مشورت کنند.
[مطالعه بیشتر: صبحانه مفید برای آرتروز زانو]
داروهای شل‌کننده‌ی عضلات
آرتروز باعث کاهش اسپاسم و گرفتگی عضلات می‌شود، برای کنترل این مورد پزشک داروهای شل‌کننده‌ی عضلات را تجویز می‌کند. این داروها با تاثیر بر انتقال پیام‌های عصبی و کاهش فعالیت عضلات، به شل شدن عضلات و تسکین درد و گرفتگی آن‌ها کمک می‌کنند. در نتیجه تنش و سفتی عضلانی کاهش می‌یابد و انجام حرکات برای فرد آسان‌تر می‌شود.
- متوکاربامول: متوکاربامول یکی از داروهای شل‌کننده عضلانی است که با تاثیر بر سیستم عصبی مرکزی، به کاهش اسپاسم و گرفتگی عضلات کمک می‌کند. این دارو ممکن است در برخی افراد برای تسکین کوتاه مدت درد ناشی از گرفتگی عضلات اطراف مفاصل تجویز شود، اما درمان اختصاصی آرتروز زانو نیست. خواب‌آلودگی، سرگیجه، حالت تهوع، تاری دید و اختلال در تمرکز از عوارض این دارو هستند.
- تیزانیدین: تیزانیدین دارویی شل‌کننده عضلات است که بر گیرنده‌های عصبی در سیستم عصبی مرکزی تمرکز دارد و به کاهش اسپاسم و سفتی عضلات کمک می‌کند. این دارو بیشتر برای درمان اسپاسم و افزایش غیرطبیعی تون عضلانی تجویز می‌شود و کاربرد معمولی برای درمان خود آرتروز ندارد. مصرف این دارو باعث خواب‌آلودگی، خشکی دهان، سرگیجه، ضعف عضلانی و افت فشار خون می‌شود در برخی موارد نیز ممکن است باعث اختلال در عملکرد کبد شود.
- باکلوفن: باکلوفن از داروهای شل‌کننده عضلانی است که با کاهش تحریک‌پذیری مسیرهای عصبی در نخاع، به کنترل اسپاسم و سفتی غیرطبیعی عضلات کمک می‌کند. این دارو برای درمان اسپاستیسیته ناشی از بیماری‌های عصبی استفاده می‌شود و برای درد آرتروز زانو به طور معمول تجویز نمی‌شود. خواب‌آلودگی، سرگیجه، ضعف عضلانی، تهوع و خستگی. قطع ناگهانی این دارو، به ویژه پس از مصرف طولانی مدت، ممکن است عوارض جدی مانند تشنج و گیجی شدید ایجاد کند.
عوارض قرص آرتروز چیست؟
اگرچه داروهای ضدالتهاب می‌توانند به کاهش درد و بهبود حرکت مفاصل کمک کنند، مصرف خودسرانه یا طولانی مدت آن‌ها ممکن است با عوارض جانبی همراه باشد. عوارض قرص آرتروز بسته به نوع دارو، مقدار مصرف و شرایط جسمانی فرد متفاوت است. برای مثال، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن، ناپروکسن و دیکلوفناک ممکن است باعث سوزش معده، زخم و خونریزی گوارشی، افزایش فشار خون، آسیب کلیوی و افزایش خطر برخی مشکلات قلبی‌عروقی شوند.
اگر آرتروز با قرص خوب نشد، چه کاری کنم؟
مصرف قرص ضد التهاب برای آرتروز با هدف کاهش درد، کنترل التهاب و بهبود عملکرد مفاصل انجام می‌شود. داروها و قرص‌های تجویزشده برای آرتروز زانو عمدتا با هدف کاهش درد، کنترل التهاب و بهبود عملکرد مفصل استفاده می‌شوند و نمی‌توانند غضروف آسیب‌دیده را بازسازی کنند یا آرتروز را به طور کامل درمان کنند. اگر مصرف دارو تاثیر کافی نداشته باشد، پزشک ممکن است با توجه به شدت بیماری، روش‌های درمانی دیگری را پیشنهاد دهد. یکی از روش‌های جدید و در عین حال پاسخگو، درمان آرتروز با سلول بنیادی اتولوگ است. در این روش از سلول‌های بدن خود بیمار استفاده می‌شود و هدف آن کمک به کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل است.
طبق گفته shebaonline میزان موفقیت درمان با سلول‌های بنیادی به نوع بیماری تحت درمان بستگی دارد، اما در مورد بسیاری از سرطان‌ها و اختلالات خونی، نتایج امیدوارکننده است، به طوری که نرخ موفقیت برای برخی بیماران بین ۶۰ تا ۷۰ درصد متغیر است.
سوالات متداول
قوی‌ترین قرص ضد التهاب برای آرتروز کدام است؟
داروهایی مانند دیکلوفناک، ناپروکسن و سلکوکسیب برای کاهش درد و التهاب ناشی از آرتروز استفاده می‌شوند. اما نمی‌توان یک دارو را برای همه بیماران قوی‌ترین یا بهترین گزینه دانست، زیرا اثربخشی و عوارض داروها با توجه به شرایط هر فرد متفاوت است.
مصرف طولانی مدت قرص آرتروز چه عوارضی دارد؟
عوارض قرص آرتروز به نوع دارو و مدت مصرف آن بستگی دارد. مصرف طولانی مدت برخی داروهای ضدالتهاب مانند ایبوپروفن و دیکلوفناک ممکن است خطر زخم و خونریزی معده، آسیب کلیوی، افزایش فشار خون و مشکلات قلبی عروقی را افزایش دهد. به همین دلیل، مصرف مداوم این داروها باید زیر نظر پزشک باشد.
آیا می‌توان قرص ضد التهاب برای آرتروز را هر روز مصرف کرد؟
مصرف روزانه داروهای ضدالتهاب بدون نظر پزشک توصیه نمی‌شود، زیرا ممکن است خطر عوارض گوارشی، کلیوی و قلبی‌عروقی را افزایش دهد. در صورت نیاز به مصرف مداوم دارو، پزشک باید مناسب‌ترین نوع، کمترین دوز موثر و مدت درمان را مشخص کند.
منبع:
